Yvette Moerdijk

„focus, flow and fire!!!”

Het is alweer een tijdje geleden sinds mijn laatste update. Soms post ik nog wel eens wat op Facebook of instagram maar ook wel eens niet. Ik ben soms gewoon zo druk met mezelf bezig dat ik het sociale gebeuren even laat voor wat het is. Maar na de gebeurtenis van vandaag vond ik het toch even tijd jullie op de hoogte te brengen en een van de grootste vormen van onbegrip te delen.

Ik reageer erg sterk op luchtjes met mijn longen. Van de meeste word ik erg benauwd, ga hoesten en stik dan ook half in mijn eigen slijm. Er zijn maar een paar luchtjes die ik kan handelen waardoor je mij niet heel vaak met “zware” parfum zal ruiken. Winkelen bij de lush, bodyshop etc maak je mij ook niet blij mee. Deze luchtjes, maar ook bloemen, rook, airco, stof etc slaan op mijn luchtwegen. Deze worden dan zo geprikkeld dat ze dichtslaan en ik het heel erg benauwd krijg.

vooroordeel 1: Dan moet je door je mond ademen want dan ruik je het niet. Oké, dat ik het dan niet ruik dat klopt maar de lucht komt natuurlijk gewoon in mijn longen en die reageren erop, of ik het nou ruik of niet. Je staat ervan te kijken hoe vaak ik deze te horen krijg van mensen.

Waarom ik dit nu ineens deel? al enige tijd loopt er een man in dagbehandeling die enorm zware aftershave op heeft. Zelfs als hij de ruimte uit is, hangt zijn lucht er nog. Zowel bij de observatie als opname word duidelijk vermeld dat het dragen van luchtjes niet mag, dit voor mensen zoals mij die enorm benauwd kunnen worden. Dit heeft niet geholpen en ook vriendelijk vragen heeft geen effect. De sorry ik zal het niet meer doen, sorry vergeten en andere vormen van sorry hebben totaal geen waarde meer.

Vandaag was mijn maat vol toen ik weer de huiskamer uit moest vluchten omdat hij er zat. Mijn luchtpijp sloeg gelijk dicht. Met mij nog 3 andere astma patiënten die het op het lopen moesten zetten en nood gedwongen meer medicatie moesten nemen. Toen we er weer iets van zeiden was zijn reactie “gelukkig ga je er niet dood aan”.

Ik ben niet snel boos maar nu was ik toch een beetje boos. In de middag heb ik dit ook gemeld bij de agoog zodat zij het verder op kunnen pakken. De dagbehandeling heeft een eigen woonkamer maar deze patiënten zitten vaak bij ons voor de gezelligheid. Prima, ruimte zat. Maar dat wij, bewoners van de eik, de huiskamer uit moeten, meer medicatie moeten nemen en dus gedwongen op de slaapkamer zitten door dagbehandeling patiënten vond ik echt niet oke.

Maar de rest van de dag stond ook in het teken van deze leuke astma triggers. We gingen met een groepje in Blaricum een ijsje eten. We hoorde dat daar de beste van Nederland zat en hadden echt zin in een lekker ijsje. Er stond een lange rij waar wij hoestend en proestend stonden te wachten. Eerst door gooische parfum en later door de sterk ruikende hyacinten. Best grappig om met een groep zeehonden te wachten. Mensen keken ons ook steeds vol ongeloof aan als we weer eens in een hoestbui vastzaten. Alleen Elise en Evelien hoorden niet bij het clubje zeehonden. Zij hebben een andere aandoening waarbij ze geen last hebben van geurtjes.

Na het ijsje namen Suus en ik in de auto onze medicatie in. Ik vind het nog steeds erg lastig om in het openbaar mijn medicatie te nemen. Hier op heideheuvel is het geen probleem omdat iedereen het kent maar de vredespijp hou ik liever voor intimi. ;)

Ik hoop dat ik met deze blog een beetje een beeld kon geven wat luchtjes met iemands longen kunnen doen.

[update]

Het is vandaag donderdag en merk al gelijk bij het opstaan dat het echt niet goed gaat met mijn longen. Het eten is hopeloos, hoest meer slijm op waardoor ik ook duizelig ben en het ademen is zwaar, heel zwaar. nadat ik toch probeerde te zwemmen ging het steeds slechter en belandde ik naast mijn rolstoel in plaats van erin. Ik had een gesprek met mijn therapeut en die vond dat ik naar de arts moest. Maar ja, dat durf ik niet.

Lieke heeft me heel lief naar de afdeling geduwd. Super lief. Ik voelde me zo beroerd dat ik geen puf meer had me schuldig te voelen. De woorden arts, behandelkamer spookte nog in mijn hoofd. Twee andere lieve medebewoners gingen met mij mee en hebben me letterlijk en figuurlijk over die drempel geholpen.

Na allemaal testen, onderzoeken en een consult met mijn arts hebben we besloten mijn medicatie op te hogen. Mijn longfunctie was wel slechter dan normaal. Waarschijnlijk hebben mijn longen zon klap gehad van bovenstaand voorbeeld dat ik niet meer kon herstellen van alle triggers. Vanmiddag weer een longfunctie blazen en gesprek met de arts. We hopen dat de medicatie alleen voldoende is en ik niet alsnog aan de prednison moet. Laten we duimen!

luchtjes…..maar je gaat er niet dood aan…

Astmacentrum Heideheuvel
t.a.v. Yvette Moerdijk
Afd. de eik
Soestdijkerstraatweg 129
1213 VX Hilversum

 

Yvette Moerdijk On april - 14 - 2016

Categories

Overig

Tags

Related Posts

  • No related posts found

One Response so far.

  1. Stephanie zegt:

    He lieverd .mooi stukje weer geschreven en ik zie het voor me
    Hoesten en proesten bah mensen geen rekening met ons houden hoelang moet je nog ik ben nu weer 3 weken bij jullie weg tijd vliegt
    Moeilijk is het soms weg hoor in het gewonen harde leven liefs van mij en groetjes aan iedereen xxxx

Leave a Reply


  • RSS
  • Facebook
  • Twitter
IMG_3037

Welkom in mijn leven

Vrienden hebben het werkwoord yvetten ontwikkelt. In mijn leven gaat ...

IMG_0767

Een jaartje ouder...

Ik ben zo lekker mezelf gebleven.... Afgelopen jaar was vol hoogte ...

IMG_0037

YvetTEST; Waterdrink

Gezonde gewoontes zijn niet altijd even makkelijk. Helemaal als het ...

gestalkt door mijn n

Ik geloof niet echt in liefde op het eerste gezicht. ...

Ode aan de artsen...

Ode aan de artsen.... Vandaag viel me iets op wat me ...

Sponsors

  • Cure Tape
  • Vicair