Yvette Moerdijk

„focus, flow and fire!!!”

Zonder het te weten is 2017 omgetoverd tot het jaar van de uitdagingen. De eerste twee weken leken vlekkeloos te verlopen en dit zou MIJN jaar worden. Nu 5 maanden later kan ik wel zeggen dat het mijn jaar gaat worden maar dat is niet zonder slag of stoot gegaan. Het bleef vrij stil op mijn blog en mijn vlog heb ik een tijdje uit de lucht gehaald. Ik vertel in deze blog wat mijn uitdaging was en ik daag jou uit om met mij mee te doen!

Schermafbeelding 2017-05-05 om 14.00.26

Op stap in de gele “taxi”

Het tweede weekend in Januari voelde ik me niet goed. Het ging al een paar dagen ruk met mijn astma en het ophogen van mijn medicatie hielp niet. Op zaterdag ben ik volgens mijn zelfmanagement schema begonnen aan de prednison. Helaas was het daar eigenlijk al te laat voor, achteraf gezien dan. De nacht van zondag op maandag dacht ik dat ik zou stikken. Ik bleef heel kalm maar ook realistisch. Wat moet ik doen? ik kon niet praten waardoor 112 bellen geen optie was. (red. de volgende keer probeer ik wel te bellen) uiteindelijk kwam maandag de huisarts langs die gelijk de ambulance heeft gebeld en daar ging ik.

Inmiddels was mijn zuurstof zo laag dat ook organen er geen zin meer in hadden en door de hoge doseringen die ik kreeg was ook mijn hart van slag. Ik kreeg extra zuurstof en voelde me daardoor wel weer iets meer een mens. Ik kon niet plassen terwijl ik genoeg dronk. Hier kreeg ik sterke medicijnen voor om dat weer op gang te krijgen en om mijn misselijkheid te verminderen. Na een paar dagen ging het beter en kon ik weer naar de wc maar de bijwerkingen van dat medicijn, die ik achteraf te lang en te veel gedoseerd kreeg, had zijn littekens nagelaten. De buitenkant van mijn bovenbeen was gevoelloos terwijl die zenuw schreeuwde. Het voelde als non stop kokende thee erover heen met messteken. Wat een hel. Ik kreeg sterkere pijnstillers en na 10 dagen mocht ik het ziekenhuis verlaten.

Stabiel maar niet zelfredzaam

Na 10 dagen was ik “gezond” genoeg om het ziekenhuis te verlaten maar naar huis gaan was geen optie. Ik kon nog helemaal niets zelf en had werkelijk bij alles hulp nodig. Ik werd hierdoor overgeplaatst naar een “zorghotel” in Utrecht. Dit was echt heel erg zwaar, vooral mentaal. Ik was veruit de jongste aangezien er in het verzorgingshuis voornamelijk ouderen zitten met “beginnend” dementie en andere ouderdoms problemen. Ik kon niets en dus voelde ik me wel eenzaam. Al snel mocht ik naar de dagbehandeling waar ik me ondanks het leeftijdverschil toch minder eenzaam voelde.

Verblijven in een instelling met een onwijs lage weerstand is niet aan te raden. Ik heb werkelijk elk virus meegepakt wat er heerste en kreeg ook nog een extra astma aanval waardoor ik weer 10 dagen bedrust moest houden. Mijn lichaam was zwak en “even” geduwd worden naar de winkel was al te zwaar voor mij.

Pasen, Nieuw begin

De zorgbemiddelaar van het Zilveren Kruis heeft mij enorm geholpen zodat ik na pasen, na ruim 4 maanden, naar huis kon. In mijn situatie was nog niet veel veranderd doordat ik steeds ziek werd en had dus alsnog heel veel zorg nodig. Zij hielpen me met het regelen van 2 uur zorg per dag, er kwam een trippelstoel die elektrisch verstelbaar is, er werd een sta op stoel aangemeten met relax stand en er kwamen drempelhulpen zodat ik mijn niet geheel toegankelijke huis door kan komen. Ook ben ik mijn vrienden eeuwig dankbaar die ervoor zorgde dat mijn huis schoon, leeg en astma vriendelijk werd gemaakt en werden nog wat laatste klusjes afgerond. Ik kon naar huis, een nieuw begin.

plannen plannen plannen en slapen

Ik kan nu ongeveer 1 activiteit per dag en verder lig ik veel op bed. Die ene activiteit is dan ook fysio, ergo, ziekenhuis of even naar buiten. Toch ben ik onwijs blij dat ik thuis ben en mijn leven weer op kan pakken. Ik maak nu bewuste keuzes wat ik per dag wil doen ondanks dat soms zelfs 1 activiteit nog te zwaar is en de zenuwpijn blijvend aanwezig zal zijn. Mij voor je niet klagen, sterker nog ik maak 2017 het jaar van de uitdagingen.

Zelfs ik kan het… wat ik jouw excuus?

Ik baalde dat ik 21 mei niet mee kon doen met de Barts media run ten behoeve aan de Bart de Graaff foundation. Deze hardloopwedstrijd gaat door het mekka van de nederlandse televisie, het media park. Je rent dan met bn-ers kris kras door de studios, langs decorhallen en de kleedkamers. En met een dag vol entertainment wou ik dit natuurlijk niet missen. Dankzij mijn lieve vriendin Denise, tevens mede bikkel, hielp ze mij om mijn winners mentaliteit opzij te zetten en liet ze zien dat in dit geval deelnemen en de eindstreep halen al een overwinning opzich is na mijn moeizame start in 2017. Ik ga meedoen en zal op wandelsnelheid na 5km de eindstreep halen. Voor het eerst in mijn leven vind ik het niet erg om laatste te worden.  Naast Denise zal ook Joyce met mij meelopen mocht ik onderweg geconfronteerd worden met extra uitdagingen.

Als zelfs ik mee loop kan jij dit ook! Kijk voor meer info op www.bartsmediarun.nl 

Zie ik jou aan de start op 21 mei?

Yvette Moerdijk On mei - 5 - 2017

Leave a Reply


  • RSS
  • Facebook
  • Twitter
IMG_3037

Welkom in mijn leven

Vrienden hebben het werkwoord yvetten ontwikkelt. In mijn leven gaat ...

IMG_0767

Een jaartje ouder...

Ik ben zo lekker mezelf gebleven.... Afgelopen jaar was vol hoogte ...

IMG_0037

YvetTEST; Waterdrink

Gezonde gewoontes zijn niet altijd even makkelijk. Helemaal als het ...

gestalkt door mijn n

Ik geloof niet echt in liefde op het eerste gezicht. ...

Ode aan de artsen...

Ode aan de artsen.... Vandaag viel me iets op wat me ...

Sponsors

  • Cure Tape
  • Vicair